دو تن برای خوشبخت بودن به هم نیازمندند و دو یکدیگر برای بودن!

در اینجا شادی درد خنده مسخره ای است ، خوشبختی منجلاب پست و گدایانه ای است

ای که تو را پس از چهار نسل پیاپی ، پس از یک قرن مدام بر سر راه اجداد بزرگ و پاکنهادم یافته ام !

من به تو محتاجم ، باش!

ای که تو را نمی دانم چه بنامم ، همه کلمات با آنچه میان من و توست بیگانه اند ، کلمات خدمتگذاران پست دیگرانند و من هیچ کلمه ای را برای گفتگوی با تو شایسته تر از " سکوت" نیافته ام !

آیا سخن مرا می شنوی؟

هر جا هستی ، لحظه هایی را برای شنیدن سخنان من به گوشه ساکتی پناه بر و به من گوش ده ، آیا در آن لحظاتی که همه جا در سکوت آرام گرفته است و همه چیز خاموش شده است صدای مرا نشنیده ای که با تو سخن می گویم ؟

من همواره در خلوت غمگینم با تو گفتگو دارم ، تو در تنهایی من همیشه هستی ، هرگاه که به انزوای خاموشم سر میکشم تو حاضری و با چهره ی مهربان و لبخند نوازشگر و نگاههای تسلیت بخش خویش پیشم می خزی ، گرد ملال زندگی را از رخسار خسته ام می زدائی ، لبخند امید بر لبان تلخم می نشانی ،

تسکینم می دهی ، آرامم میکنی ، توانم می بخشی ، جانم میدهی ، امیدوارم می کنی ، مرا بیادم می آوری ، سیرم می کنی ، سیرابم میکنی ، مغرورم می کنی ، خودخواهم می کنی ، تلخیها را از جانم می شوئی ، جراحتها را در قلبم مرهم مینهی ، دردها را در روحم التیام می دهی ، رنجها را در جانم محو میکنی ، خوبم می کنی ، تندرستم می کنی ، راضیم میکنی ، تو اکسیر منی

تو معنی زندگی منی ، تو سر منزل هر سفر منی ، تو سرچشمه هر عطش منی ، تو خوب ترین من های منی ، تو روح کالبد منی ، تو نگاه چشم منی ، تو نبض رگ های منی ، تو تپش دل منی ، تو گرمای تن منی ، تو وزن بودن منی ، تو دم هر نفس منی ، تو هر لحظه عمر منی ، تو مخاطب هر خطاب منی ، تو گیرنده هر نامه منی ، تو منادای هر ندای منی ،

زیبائی هر لبخند توئی ، شهد هر بوسه توئی ، شکر هر شربت توئی ، نشئه هر شراب توئی ، گرمی هر امید توئی ، نازکی خیال توئی ، قامت آروز توئی ، پرتو هر شعله توئی ، جاذبه زمین از توست ، خرمی بهار از توست ، سبزی سبزه ها توئی ، آبی آسمان توئی ؛

نخلستان علی توئی ، درخت بودی بودا توئی ، آتش طور موسی توئی

آه این تصویر آشنا کیست؟

تصویری که سالهای دراز بوده و هست و همواره او را دوست می داشته ام و همواره آنرا باخودم خویشاوند می یافته ام و میدانسته ام که این عکس یادگاری کسی است که نمی دانستم کجا او را دیده ام

؟کجا هست؟اسمش چیست؟

اما می دانسته ام که این چهره ی عزیزی است که با من "خویشاوندی بسیار نزدیک" است ، مثل اینکه ، نه ،

حتما ما را از یک گل سرشته اند ،

مثل اینکه در دنیای دیگری ، پیش از این با او زندگی کرده ام ، اهل یک مملکت بوده ایم ، یک شهر ، یک محله و شاید هم یک خانواده و مثل اینکه با هم بزرگ شده ایم ، کودکی را با هم بوده ایم ، خیلی باهم رفیقیم و همروح و مثل اینکه اصلا کودکی رابا هم بوده ایم ،

و بعدها که نمی دانم کی و کجا ، آن سر و سامان بهم ریخته و قیامت شده و در این دنیا دیگر او را گم کرده ام و هنوز او را نیافته ام ،

ندیده ام ،

اما خاطره ای گنگ ولی بسیار سنگین و زنده از او همواره در من بوده و هست و مرا همواره در پی خویش میکشانده و در هر چهره ای او را می جسته ام و نمی یافته ام و هر صدای پائی مرا به خود آورده که شاید او است و نبوده است وبا صدای هر دری از شوق پریده ام که اوست و نبوده است و کم کم از یافتنش نومید شده ام و

از یاس دیگر به هیچ صدای پائی گوش نمی دهم و هیچ صدای دری مرا از خویش بدر نمی برد و در هیچ آوازی طنین آشنای او را نمی شنوم و کم کم یقین کرده بودم که او نیست ، شاید او اصلا به این دنیا نیامده است و همانجا مانده است ، شاید مرده و شاید هم هست و من او را نمی بینم ، اما چهره اش در نظرم آشنا است و تصویرش در ضمیرم زنده است و همو است که همه ی چهره ها را در چشمم بیگانه کرده است و همو است که من او را تنها خویشاوند و تنها دوست و تنها هموطن و همخون و هم خانواده ی خویش در این غربت زندگی و غربت دنیا می دانم و نیست

و همواره آرزوی یافتنش و دغدغه ی گم کردنش و خاطره آن " نمی دانم کی" هائی که با او بودم و با هم بودیم و او مرا بس بود و من او را بس بودم و من او را در خویش می دیدم و او مرا در خویش می یافت ، من خود را در او می دیدم و او خود را در من می یافت و او مرا در خویش می یافت

من خود را در او می دیدم و او خود را در من می یافت و در کنار او گوئی خود را در کنار هستی می دیدیم و مرز انتهای هر چه هست ، با او خود را در انتهای همه راهها می دیدم و با هم چنان بودیم که گوئی تنها ئیم ،

نه ،

گوئی با همه ی راهها میدیدم و با هم چنان بودیم که گوئی تنهائیم ،

نه ،

گوئی با همه عالمیم ، تنها با او ، گوئی تنها با خودم بودم و در حضور هم گوئی هیچکس غائب نیست ، گوئی هیچ کس حاضر نیست ، هیچ چیز که نباشد ،

با او اضطراب "ناگفته ماندن" نبود ، سکوت نبود و گفتن نبود ، آرامشی و اطمینانی زاده ی رسیدن به سر منزل بود ،

نیاز نبود ، انتظار نبود ، تشنگی نبود ، هراس نبود ، شور جوانی نبود ، سردی پیری نبود ، جوانی نبود ، پیری نبود ، تظاهر نبود و دروغ نبود و فریب نبود تصنع نبود و نمودن و بودن نبود ، تناقض و تضاد نبود ، یک من بود و نیازی به تحمل کشیدن باز چندین من نبود ، هیچ چیز نبود و همه چیز بود ، گوئی با هم زاده ایم و گوئی با هم خواهیم مرد ، نبض ها با هم می زدند و نفس ها با هم می کشیدند ، با هم زنده بودیم ، می اندیشیدیم و در میان ما فضا نبود و خلا نبود و نزدیک شدنها و دور شدنها نبود ، کلمه نبود " شرط " نبود ، هیچ چیز نبود و همه چیز بود

رنج تلخ نبود ، طبیعت وحشی نبود و مرگ هراسناک نبود و سخت سخت نبود که اگر دو تن چنین خویشاوند ، چنین دوست با هم بمیرند مرگ هراسناک نیست هراس مرگ از آنست که گریبان آدمی را تنها می گیرد و جدا می کند ، با هم به سراغ مرگ رفتن وحشتناک نیست ، با هم مردن سخت نیست ، که اگر بگوئیم لذت بخش هم هست باور نمی کنند؛

با هم رنج بردن تلخ نیست ، که اگر بگوئیم شیرین هم هست باور نمی کنند ؛ با هم زیستن و در زیر این آسمان دم زدن غربت نیست ، همه بدیها ، سختی ها ، تلخی ها و بی طاقتی ها و وحشتها همه از تنهایی است ، از مجهول ماندن است ، جدا مردن است.

نمی دانید سلول تنگ و تاریک زندان اگر زندانی تنها نباشد فراخ است ، بیکرانه است ، مهدآزادی است و خانه است و زندگی است اما می دانید که بر روی این خاک ، اگر تنها بمانیم چقدر تنگنای کور است ؟

و افق ها چه دیواره های سخت و بلند و نزدیک است و آسمان چه سقف کوتاه و سنگین !